Kalkulator BMI i dziennego zapotrzebowania kalorycznego

Dokładny jako narzędzie do badania populacji, niewiarygodny dla pojedynczej osoby. BMI dzieli wagę przez wzrost do kwadratu i nic więcej nie uwzględnia — ani mięśni, ani gęstości kości, ani budowy ciała, ani rozmieszczenia tłuszczu. Rugbyista i osoba siedząca o tym samym wzroście i wadze mają ten sam wynik, a tylko jedna z nich powinna się martwić. BMI zostało stworzone w XIX wieku do opisu populacji, nie do oceny pacjentów. Jako drugi wskaźnik lepszy jest pomiar talii poniżej połowy wzrostu dla większości dorosłych, a do tego potrzebna jest tylko miarka, nie kalkulator.

Narzędzie szacuje to w dwóch krokach. Najpierw równanie Mifflina-St Jeora podaje podstawową przemianę materii — ile organizm zużywa w całkowitym spoczynku, co zwykle stanowi 60 do 70 procent całkowitego zapotrzebowania. Następnie mnoży się to przez współczynnik aktywności od 1,2 dla pracy biurowej do 1,9 dla pracy fizycznej. Wynik ma około 10 procent marginesu błędu między osobami o identycznych wymiarach, ponieważ metabolizm naprawdę się różni. Traktuj to jako punkt wyjścia: przez trzy lub cztery tygodnie zapisuj, co faktycznie jesz, obserwuj wagę i dostosuj liczbę kalorii, a nie dietę.

To konwencjonalny punkt startowy, wybrany, ponieważ daje około pół kilograma tygodniowo i jest na tyle mały, by być możliwym do utrzymania. Są jednak dwa zastrzeżenia. Organizm się adaptuje: gdy tracisz na wadze, zapotrzebowanie spada, więc ten sam poziom spożycia przestaje dawać taki sam efekt po kilku miesiącach i trzeba przeliczyć kalorie. Poza tym deficyt poniżej około 1 200 kcal dla kobiet lub 1 500 dla mężczyzn sprawia, że zapewnienie odpowiedniego odżywiania staje się naprawdę trudne — wtedy kalkulator przestaje być pomocny, a zaczyna dietetyk.